Bu Çağda Anne Baba Olmak ve Çocukların Kaybolan Dünyası!

Bu Çağda Anne Baba Olmak ve Çocukların Kaybolan Dünyası!

Bu çağda anne baba olmak gerçekten çok zor. Çünkü yalnızca çocuklarımızı büyütmüyoruz;

Aynı zamanda kendimizin de içinde kaybolduğu bir dünyada onlara yol göstermeye çalışıyoruz.

Önce kendimizle yüzleşmemiz gerekiyor. Biz yetişkinler de ciddi bir değişim, yabancılaşma ve ruhsal aşınma yaşadık. Korkularımızı, kaygılarımızı, alışkanlıklarımızı ve çözemediğimiz çelişkilerimizi çoğu zaman farkında olmadan çocuklarımıza/torunlarımızı aktarıyoruz.

İnsanın biyolojik mirasıyla düşünme, sorgulama ve kendini yönetme yeteneği arasında öteden beri bir mücadele var. Ancak bugünün dünyasında bu mücadeleyi ağırlaştıran yeni koşullarla karşı karşıyayız. Teknolojik gelişmeler hayatımızı kolaylaştırdı ama ruhumuzu aynı ölçüde iyileştirmedi. İnsan, kendisinden, doğadan ve yaşamın gerçekliğinden giderek uzaklaştı.

Sokakta oynayan, doğayla temas eden kuşaklardan ekranların içinde büyüyen çocuklara geçtik. Bir zamanlar teknolojinin gelişmesine tanıklık etmiş olmayı bir ayrıcalık saydık. Oysa teknolojinin insan zihni, davranışları ve ilişkileri üzerindeki etkilerini yeterince sorgulamadık. Bugün ekranların içinde büyüdükleri için çocukları/torunları suçlarken, onların dünyasını bu hale getiren yetişk bizleri ve toplumsal düzeni konuşmaktan kaçınıyoruz.

Elbette sorun yalnızca teknoloji değil. Teknolojiyi insanın dikkatini, zamanını ve tüketim alışkanlıklarını kontrol eden bir araca dönüştüren ekonomik ve toplumsal sistem de bu tablonun önemli bir parçası.

Çocukların/torunların yaşadığı sorunları yalnızca ailelerin yetersizliğine bağlamak da doğru değil.

Eğitimden çalışma koşullarına, gelir adaletsizliğinden kent yaşamına kadar pek çok etken çocukların geleceğini belirliyor.

Medeniyetin bütün kabahatini doğaya yüklemek yerine, doğayla ve çocukla kurduğumuz ilişkiyi sorgulamalıyız. Çünkü doğa yalnızca korunması gereken bir yaşam alanı değil, aynı zamanda insanlığın en büyük öğretmenlerinden biridir.

Bazen en iyi niyetli çabalarımız bile çocuklarımızın/torunlarımızın yararına olmayabiliyor.

Bu nedenle önce kendimize karşı dürüst olmalı, kendi iç dünyamızla yüzleşebilmeli ve onarılmaya kendimizden başlamalıyız. İnsan, kendisine ne kadar sahici bakabilirse kendisini ve çevresini dönüştürme olanağı da o kadar artar.

Çocuklarımızı, torunlarımızı yalnızca sistemin beklentilerine göre değil; Doğanın gerçekliğine, özgürlüğe, dayanışmaya, eşitliğe ve insan olmanın değerlerine göre yetiştirmeliyiz.

Onlara sadece başarılı olmayı değil, sorgulamayı;

Rekabet etmeyi değil, paylaşmayı;

Tüketmeyi değil, üretmeyi de öğretmeliyiz

Belki de asıl sorgulamamız gereken:

Biz nasıl bir dünyanın çocukları olarak yetiştirildik ve şimdi nasıl bir dünyanın çocuklarını/torunlarını yetiştiriyoruz?

Özgürlük anlayışımızdan yaşam pratiklerimize kadar pek çok sorunumuzun temelinde, sistemin dünyasına göre biçimlendirilmiş insanlar olmamız yatıyor.

Çocuklarımızın dünyasını değiştirmek istiyorsak önce kendi dünyamızı sorgulamalı, ardından onların özgürce yaşayabileceği başka bir dünyanın kurulması için mücadele etmeliyiz.

Çocuklarımızı ve torunlarımızı değiştirmekten önce, çocukların içinde büyümek zorunda bırakıldığı dünyayı değiştirmeliyiz.